Hotel Paris Praga

Historia

Hotel Paryż został zbudowany przez słynnego architekta J. Vejrycha w 1904 roku, wnętrze hotelu zaprojektował A. Pfeifer, a ceramiczne mozaiki, zdobiące przede wszystkim wnętrze restauracji hotelowej, są projektu J. Köhlera. Hotel Paryż mieszczący się w neogotyckim budynku z elementami secesji zachował swój oryginalny, okazały wygląd z czasów Pierwszej Republiki przez prawie sto lat.

Do końca lat pięćdziesiątych hotel Paryż razem z kilkoma innymi budynkami był uważany za symbol sukcesu i bogactwa miasta Pragi. Jednak w kolejnych latach został skazany na marną wegetację. Natomiast gdy w 1984 roku hotel Paryż uznano za zabytek, znalazł się zasłużenie wśród najznaczniejszych historycznych obiektów Pragi. Po „aksamitnej rewolucji” w 1991 roku hotel zwrócono rodzinie Brandejsóww ramach reprywatyzacji.

Daremnym wysiłkiem byłaby jednak próba scharakteryzowania hotelu Paryż, który został już wcześniej tak wspaniale i z lekkością opisany przez Bohumila Hrabala w powieści „Obsługiwałem angielskiego króla“ (“I served the English King”). Słowa głównego bohatera przemawiają do nas językiem pełnym podziwu i szacunku: „Hotel Paryż tak piękny, że aż zapiera dech. Tyle luster i tyle mosiężnych poręczy i tyle mosiężnych lichtarzy tak wypolerowanych, że przypomina złoty pałac.”

Renomowany hotel Paryż to na praskim Starym Mieście zdecydowanie najlepsze miejsce, w którym z dala od domu znajdą Państwu prawdziwy luksus i komfort. Zapraszamy do odwiedzin (wybrano z kronik i dawnej prasy).

Od niepamiętnych czasów okolice Horskiej brány (później Brama Prochowa/Prašná brána) były miejscem tętniącym życiem. Wcześniej stał tutaj dom Mikołaja, członka najbardziej wpływowej i najbardziej szanowanej rodziny Velfloviców. Później budynek wraz z otaczającym go terenem kupił król Wacław IV i wzniósł tutaj kompleks królewskich budowli – curiam regis – gdzie zamieszkał prawie na stałe, gdy Zamek Praski spłonął w 1383 roku. W okresie wielkiego niepokoju w 1414 roku Mistrz Jan Hus przymocował do bramy swoją własną proklamację. Taboryci byli zakwaterowani na królewskim dziedzińcu przed bitwą na Žižkovie.

Później osiadł tu król Wacław IV Zygmunt, a po nim Albrecht i Ladislav. Gdy Jerzy z Poděbrad został królem, miejsce to w 1492 roku zostało zajęte przez parlament. Nowy król Władysław II tylko na krótko osiadł tu na królewskim dworze i w czasie niepokojów w 1483 roku przeniósł się na Zamek.

Od tego czasu budowla nie była remontowana. W późniejszych latach przeprowadzano tylko drobną konserwację. W 1631 roku arcybiskup Arnošt Harrach kupił całość i założył tu seminarium. Gdy do kraju wtargnęły wojska saskie, budynki zostały spalone i zrujnowane. Po odbudowie w 1635 roku wykłady wznowiono, zaczęły tu działać gimnazjum, biblioteka i drukarnia dla arcybiskupa. Gdy seminarium przeniosło się do Klementina, mieściły się w tym miejscu koszary zwane Králodvorskimi, a potem założono tu szkołę kadetów, działającą od 1869 do 1900 roku.

W 1694 roku Jan hrabia Wallenstein przyłączył kościół św. Wojciecha do większej budowli. W 1899 roku zarówno szkołę kadetów, jak i kościół kupił bank Živnostenská banka, który w 1902 roku rozpoczął wyburzanie wszystkich tutejszych monumentalnych budowli, pozostawiając tylko na pamiątkę nazwę ulicy Králodvorská.